DE CALIBRA

Beroepsvaart op de Eem
Tekst en foto's: Yvonne Servaas
 
Bij de Isselthaven ligt vaak een binnenvaartschip aangemeerd in de Eem. Met zand, voor Van der Kamp. Yvonne Servaas ging langs op de Calibra, een schip dat daar regelmatig ligt.

Met trots ontvangen Aart en Ida de Groot mij op hun nog niet zo lang geleden aangeschafte schip 'Calibra' dat ze hebben verruild voor de 'Rapide' waarmee zij een aantal jaren gevaren hadden. Aart en Ida zijn niet onbekend met de Eem want hij vaart al zeker zo'n 25 jaar op deze bochtige rivier en Ida iets korter.
Je kan zeker zeggen dat de Eem een soort thuisbasis is geworden want vaak overvalt hen een gevoel van rust bij het binnenvaren van de Eem, en kan het ontstressen beginnen.



Schip
Na een goede voorbereiding om een schip naar eigen wensen te laten bouwen hebben ze de knoop doorgehakt en zijn ze de uitdaging aangegaan. Een miljoeneninvestering die dus Calibra is gaan heten, want het moest een schip worden van enig kaliber. Binnen drie maanden als casco in Polen gebouwd, daarna nog eens drie maanden besteed aan de afbouw. Dat was hard werken. Overal liepen aannemers die constant vroegen "waar wil je de keuken, het stopcontact, de airco, de werkbank, het toilet" en ga zo maar door. Hun drie kinderen, die door de week op het internaat zitten, kregen een eigen kamer naar eigen idee ingericht. Alles niet anders dan op de vaste wal. Opvallend is dat het plafond wel wat lager is. Als doorgewinterde schippers heb je na een paar maanden klussen in en om het "huis" wel genoeg, en snak je naar rust en het moment dat je eindelijk kunt gaan varen.

Ondanks de zich snel ontwikkelende techniek zijn er niet echt noemenswaardige aanpassingen op hun nieuwe schip te vinden. De radar, gps en automatische piloot zijn niet anders dan tien jaar geleden. Wel hebben ze voor hun auto een garage gemaakt in de boeg van het schip. Mooi weggewerkt en veel minder last van roestvorming. Met wat drukken op knoppen gaat het dek open, de auto komt omhoog en wordt met de eigen kraan op de kade gezet. Daarnaast zijn er natuurlijk strenge milieuregels, geen tweetaktmotoren meer maar gecertificeerde, het geluid in de stuurhut mag niet hoger komen dan 70 decibel en in huis niet hoger dan 60. De Calibra heeft zowel een achter- als een boegschroef. Handig om te manoeuvreren op die smalle rivieren en bij kleine havens zoals die van Amersfoort.

Zand
De Calibra vervoert voornamelijk zand uit Limburg via de Maas en Waal voor de betoncentrale Van der Kamp aan de Havenweg. Daarnaast vervoert ze ook wel grint uit Duitsland. Bij uitzondering wordt er ook wel eens afval vervoerd en dan is het natuurlijk van belang dat de lucht in de stuurhut en het huis schoon blijft. Door deze ruimtes onder een bepaalde druk te zetten kan er geen vervuilde lucht naar binnen stromen.
Meestal weten Aart en Ida zo'n 2 tot 3 dagen tevoren welke vracht ze gaan vervoeren, maar het onstuimige Hollandse weer kan roet in het eten gooien. Zowel Aart als Ida zitten achter het stuur en draaien diensten van 18 uur varen, 6 uur rust.

Amersfoortse haven
De haven van Amersfoort is van oudsher een belangrijke handelsplek. De laatste jaren verdwijnen steeds meer bedrtijven. De afgelopen jaren waren dat de Cova en Gerritsen, twee grote mengvoederbedrijven. Een taak van de gemeente Amersfoort is wel om de haven bevaarbaar en toegankelijk te maken en nieuwe industrien te creren echter dit laatste is vooralsnog gn prioriteit. Tonnen huisafval worden nu jaarlijks over de weg naar Utrecht vervoerd, waar de containers worden overgeladen op schepen om vervolgens voor verbranding naar hun eindbestemming gebracht te worden. Dit zou natuurlijk ook vanuit de Amersfoortse haven kunnen gebeuren. Het onderhoud van de haven laat ook nog wel eens te wensen over. Het uitdiepen en het opknappen van de kanten zouden enorme verbeterpunten kunnen zijn. Wie weet, in 2010, met de herinrichting van het hele gebied.

De Calibra en roeiers
Op de zr vroege ochtend met de zon net op wordt er druk gewerkt aan de Calibra. Hier en daar een verfje en op de achtergrond het rustgevende geluid van riemen "tak, tak, tak" en voor je het in de gaten hebt, zijn ze weer voorbij. Het is dat de herder Lady ook even laat weten dat zij er zijn, maar anders passeren we elkaar geruisloos. Aart en Ida stappen liever niet in zo'n skiff, geef hen maar iets van een ander kaliber. Wel is het altijd even oppassen met roeiers in de buurt. Net als bij auto's heeft een schip ook een dode hoek. Deze mag wettelijk maximaal 250 meter voor de boeg zijn. Bij een vol schip is het zicht natuurlijk een stuk beter, maar de "remweg" is dan nog steeds 500 meter. Om meer zicht te hebben is op de boeg een camera geplaatst die vanaf 5 meter van het schip kan waarnemen, maar zo'n camera vind je niet op elk schip. En advies willen ze ons wel meegeven: haal nooit een schip in - levensgevaarlijk - want de schipper ziet je in die dode hoek gewoonweg niet.

Aart en Ida, een enthousiast stel dat we nog heel wat keren op de Eem zullen tegenkomen.